نگفتيد ، كه اينان برادران و همكيشان ما هستند كه به كتاب خدا پناه برده‌اند و از ما مىخواهند كه خطاهاى گذشتهء آنها را ببخشاييم و مصلحت آن است كه از آنان بپذيريم و اندوه از دلشان بزداييم من به شما گفتم ، كه اين كارى است كه بيرونش ايمان است و درونش تجاوز و ستم . آغازش رحمت و مهربانى است و پايانش پشيمانى . شما در كار خود ثابت بمانيد و از همين راه ، كه تاكنون مىرفته‌ايد ، برويد . دندان به هم بفشاريد ، به ميدان جهاد بتازيد و به آن آواز التفات مكنيد كه اگر پاسخش گويند گمراه كند و اگر نگويند سبب حقارتش شود . [ ولى آن كار - كار حكميت - انجام پذيرفت و شما خود از كوشندگان آن بوديد . به خدا سوگند ، اگر من از آن سر برمىتافتم ، واجبى از من فوت نشده بود و خدا مرا به ترك آن بازخواست نمىفرمود . و اگر آن را مىپذيرفتم ، سزاوار بودم كه از من پيروى كنند ، زيرا كتاب خدا با من است و از آن زمان كه با آن بوده‌ام ، از آن جدا نشده‌ام . ] هر آينه ما با رسول الله ( صلى اللَّه عليه و آله ) بوديم و جنگ ، هر آينه ، بين پدران و فرزندان و برادران و خويشاوندان دور مىزد . هر مصيبت و رنجى كه پيش مىآمد ، جز بر ايمان ما و پاى فشردن ما در راه حق و تسليم بودن به فرمان او نمىافزود و ، بر سوزش جراحات ، شكيبايى مىورزيديم . ولى اكنون با برادران مسلمان خود مىجنگيم زيرا تمايل به كفر و كژى در اسلامشان راه يافته ، گاه دستخوش شبهه مىشوند و گاه تسليم تأويل . اگر وسيله اى باشد ، كه خداوند به سبب آن پراكندگى ما را به اتحاد بدل كند و ما با آنچه باقى مىماند كنار آييم و به يكديگر نزديك شويم ، بدان وسيله رغبت كنيم و جز آن را فرو گذاريم .